Kondensacja na oknach i ścianach — skąd bierze się woda zimą

Punkt rosy to temperatura, przy której przy danej zawartości pary w powietrzu zaczyna się skraplanie. Gdy szyba lub fragment ściany osiągnie tę temperaturę, na jego powierzchni może osadzać się woda.

Ryzyko zależy od wilgotności powietrza i temperatury konkretnego miejsca. Ściana wewnętrzna może pozostać sucha, podczas gdy chłodniejszy narożnik zewnętrzny będzie się zawilgacać. Mostki cieplne, czyli miejsca zwiększonej ucieczki ciepła, sprzyjają lokalnemu obniżeniu temperatury powierzchni.

Drożne nawiewniki i kratki umożliwiają działanie wentylacji zgodnie z jej przeznaczeniem. Ograniczenie gromadzenia pary podczas gotowania i kąpieli zmniejsza obciążenie wilgocią. Zmiany w kanałach lub dobór wentylatora wymagają uwzględnienia całego systemu.

Równomierne ogrzewanie oraz dostęp powietrza do ścian za meblami pomagają ograniczać lokalne wychłodzenie. Zbieranie skroplin z parapetu chroni wykończenie przed kolejnym zamoczeniem. Jeżeli przyczyną jest niesprawna wentylacja albo wada izolacji, działania eksploatacyjne muszą zostać uzupełnione naprawą budynku.

Oczyszczanie lub wymiana porażonego materiału zależą od jego rodzaju oraz zasięgu problemu. Osuszenie powierzchni nie usuwa zanieczyszczenia, a zamalowanie nalotu pozostawia je pod powłoką. Rozległych porażonych okładzin nie należy demontować w sposób rozpraszający zanieczyszczenia.

Kontrola po naprawie obejmuje wcześniejsze miejsca kondensacji i warunki, w których powstawała. Przy problemie sezonowym istotna jest ponowna ocena w chłodniejsze dni. Pozwala ona sprawdzić efekt naprawy wentylacji lub izolacji po przywróceniu warunków sprzyjających skraplaniu.